سایت های خارجی صبح ها بی مشکل باز میشن (خب البته فیلتر نشده ها) ولی رو به شب که میره دیگه تِر میزنن باز نمیشن یا با تاخیر چندین ثانیه ای یا نصفه نیمه لود میشن.
سایت های ایرانی روزهای کاری صبح ها شلوغن باز نمیشن یا با تاخیر لود میشن ولی رو به شب بهتر میشن.
اگر این پیشرفت نیست پس چیه؟
ای وای از این تقدیرِ من.
متاسفانه خانواده (در ایران) تا آخرین لحظه ها، نشانه های مشکلت رو نمیبینن. حتی اگر اون رو بیان کنی باز هم نمیبینن یا خودشون رو گول میزنن که ندیدن.
تا روز و ساعتی که مشکل اصلی خودش رو نشون میده.
بعد میگن ای وای چرا اینطور شد؟ چرا اونطور شد؟
این چرا این کار رو کرد؟
اینها هم هرگز غم و رنج من رو ندیدن. یا دیدن و از کنارش گذر کردن.
مگه یک آدم چقدر گنجایش داره؟
یه روزی یه جایی کم میاری.
دیروز رفتم جایی برای مصاحبه کاری. البته دو بار از در مغازه رد شدم بعد رفتم تو پارک نشستم با خودم حرف زدم تا جرات پیدا کردم برم تو!
بعد که صحبت کردیم، شماره من رو گرفت گفت زنگ می زنم.
حالا که نگاه می کنم، با این درد مچ دست و گردن چطور اونجا کار کنم؟ از طرفی بودن تو جمع برام اذیت کننده س.
کد زدم گوشی رو از دسترس خارج کردم.
جدای از دردِ مچ دست و گردن، شهامتم رو هم از دست دادم.
دوست دارم بستری بشم. یه جایی بیرون شهر. یه دیوونه خونه. میون اونها احساس آرامش می کنم.
کِی کابوسی به نام زندگی به پایان می رسد؟