از خیلی سال پیش چند بار خواب دیدم: توی جایی هستم که هیچ نمی دونم کجاست. یه راهروی بی پایان که دو طرف اون درهایی قرار داره و هر در رو که باز کنی ممکنه درهای بی پایان دیگری پشتش باشه که هر کدوم اتاقی قرار داره و...! پشت هر در و تو هر اتاقی هم هیچ نمیدونی چی هست.
این خواب رو خیلی دوست دارم چون حس ترس بهم میده. چیزهای مبهم واسم دوست داشتنی هستن. یه فیلم دانلود کردم به نام Backrooms که برای سال 2026 هست. کمی با خواب من فرق داره ولی اون درها و اتاق های تو در تو که داشت حس خوبی بهم داد. انگار تو همون خوابم بودم.

اینهایی که دیوار آگهی میگذارن ولی نه تماس جواب میدن و نه چت رو هیچ جوره درک نمی کنم!!!
نمیگم گرما واسم غیرقابل تحملِ. ولی سرما رو بیشتر دوست دارم، اونم موقع خواب. اینکه زیر پتو مچاله شی.
با این سرما که دمای هوا زیر صفر رفته، هنوز بخاری کار نگذاشتم و هنوز پنجره نیمه باز هست حتی شب ها هنگام خواب.
هنگامی هم که بخاری کار می گذارم، فقط شمعکش رو روشن می کنم. همین و بس.
جلو در بود ایستاده بود. واسه چی؟ نمی دونم.
ابتدای کار بود و هنوز مجلس گرم نشده بود.
نسبت به تقریباً یک سال پیش که دیدمش بزرگ تر شده بود.
زیرچشمی میپاییدمش. گاهی نگاهمون با هم برخورد می کرد. کم کم که مجلس گرم شد و همه ریختن وسط برای رقص، اونم اومد.
البته پیشتر من و بچه ها مراسم رو خوب گرم کرده بودیم. صدای هوار کشیدن ما و رقص چراغ های سالن و آهنگ تند دی جی، سالن رو به لرزه درآورده بود.
چشم چشم رو نمی دید.
کنار من بود. ناخودآگاه و از روی اجبار، بنا به رقصی که می بایست اجرا بشه، دستش رو گرفتم. نگاهی کرد و لبخند زد. منم لبخندی بهش زدم.
برعکس بقیه، هیچ کدوم مست نبودیم و این خودش باعث شد که بفهمم خواب و خیالِ مستی نبوده.
---
دست های تارا که دست هم رو گرفته بودیم، هیچ حسی بهم منتقل نمی کرد (یا حتی دست های دخترخاله ش). ولی دست های تو، چیزی دیگه ای بود.
از جنس دست های خودم.
---
دیشب از غروب تا نیمه های شب رقصیدیم. پس از سالها حس بسیار خوبی داشتم. ولی امروز درد زانو که آرتروز داره ده ها برابر شده. بس که بالا پایین پریدم. بس که رقصیدم و رقصیدیم.
فکر کن گیر سه نفهم بیفتی که دو تا از اونها به خاطر منافع خودشون، هر چیزی که سومی بگه یا انجام بده رو باهاش موافقت میکنن هرچند که گفته ها یا کارهاش نادرست باشه.
دوست دارم یه روز از خواب بیدار شم. مثل همیشه رختخوابم رو جمع کنم. بیام تو حیاط که برم دستشویی.
حس کنم همه جا رو سکوتی بسیار سنگین گرفته. هیچ صدایی از کسی یا چیزی، حتی صدایی از هیچ پرنده ای هم نمیاد.
اعتنا نکنم. برم رو به دستشویی.
کنجکاو شم در حیاط رو باز کنم.
می ببینم هیچ کسی نیست. حتی بچه گربه سیاه رنگی که هر روز تا در رو باز می کنم بدو بدو میاد ستم هم نیست.
از در حیاط کمی اون ورتر میرم. میرم وسط کوچه. چند لحظه گوش میدم. نه بازم هیچی. هیچ جنبنده ای نیست.
ساختمون روبرویی که هر روز این ساعت کارگرها در حال سر و صدا و کار هستن هم خبری ازشون نیست.
میرم تا سر کوچه. خیابون رو بالا و پایین نگاه می کنم. هیچی.
از کوچه پاسگاه رد میشم و میرم رو به خیابون اصلی. خیابونی که حتی شب ها هم شلوغه، هیچ جنبنده ای توش وجود نداره!
اینقدر شهر خلوته که صدای دمپایی های خودم که روی آسفالت کشیده میشه رو می شنوم.
یهو ترسی سر تا پای وجودم رو فرامی گیره. یاد خونواده م میفتم. بدو بدو راهی که رفتم رو برمی گردم. در ورودی سالن رو باز می کنم.
مادر که همیشه تو هال کنار بخاری می خوابید، رختخوابش هست ولی خودش نیست.
خواهر و برادر هم که تو اتاق های جدا ولی روبروی هم می خوابیدن هم رختخوابشون پهن شده ولی خبری از اونها هم نیست!
یعنی چی شده؟ مردم و هر آنچه موجودات دیگه کجا رفتن؟
میرم سراغ رادیوی مادر. روشنش می کنم. رادیو شهرمون هیچ صدایی ازش درنمیاد.
این بار میرم سراغ تلویزیون.
حوصله ندارم یک دقیقه انتظار بکشم تا چراغ قرمزرنگ "ضربه گیر برق" سبز بشه. پس دوشاخه تلویزیون رو از سه راهی کشیده و مستقیم به برق می زنم.
تلویزیون و مـــــاهـواره رو روشن می کنم. همگی قطع هستن. حتی شبکه های داخلی هم قطع شدن.
باز می پرسم یعنی چی شده؟ نکنه من تنها موجودی باشم که روی زمین موندم؟!
چند بار خواب اون یکی دنیا رو دیدم هرچند هیچ اعتقادی بهش ندارم.
یه کلبه بود. کنار یک کوهستان. کوه ها رو برف گرفته بود و روی کوه ها هم لکه های ابر بود.
بی هیچ سر و صدایی. بسیار زیبا و دلنشین.
به هوش مصنوعی گفتم عکسش رو واسم بسازه. نتیجه کار واسم بسیار زیبا بود.
با دیدنش آروم میشم. اینم عکس:

ما نه از خودِ آدم ها، بلکه از کارهایی که می کنن یا چیزهایی که میگن متنفر میشیم.