هر وقت مُردم، من رو روستای Gasadalur در Faroe Islands چال کنید.
هر کاری کردم رو گردن میگیرم. هر گناهی کردم رو می پذیرم. به هر کسی بدی کردم قبولش میکنم. هر موجود زنده ای رو آزار دادم قبول میکنم که این کار رو کردم.
و خب هرگز و هیچ گاه کسانی که به هر شکلی روح و روان و به طبع جسمم رو آزار دادن، هرگز نخواهم بخشید. هرگز.
دو شب پیش خواب دیدم اون دنیا هستم. یکی از خاله ها و زن دایی هم بودن. زمین داشت، کوه و دشت و ابر و گیاه و درخت داشت. آدم ها بودن. ولی یک جور حسی داشت. همه چیز بهتر بود و بهتر احساس میشدن. مثلاً منی که طبیعت دوست هستم، دیدن منظره کوه هایی که با ابر پوشانده شده بودن، چنان آرامشی به من میداد که گفتنی نیست. احساس کردم هر کسی در زمین خوب بوده، اونجا حالش بهتر بود، زودتر پیشرفت میکرد، کارش زودتر راه میفتاد. کلاً از نظر روحی - روانی و جسمی وضعیت خیلی خوبی داشت. ولی کسی که در زمین بد بود، اونجا حالش خوب نبود، کارش راه نمی افتاد، همه چیز براش سخت بود و از نظر روحی - روانی و وجدانی در عذاب بود. خلوت هم بود. هیچ سر و صدایی نبود. آرامش و زیبایی.
چه جای خوبی بود. کاش هرگز از خوب بیدار نشده بودم.
عصر از خانه که زدم بیرون توکوچه یه جوجه کفتر چاهی دیدم. مریض نبود ولی پاهاش فلج بود و روی بدنش هم جای زخم بود. آوردمش خانه. کمی آب و دان بهش دادم. رفتم پیاده روی و برگشتم. دیدم دور خودش میچرخه و امیدی به بهبودش نیست. حتی اگر هم زنده میماند قادر به پرواز نبود. بردم گذاشتمش تو زمین خالی یه خانه اونورتر. چه میشه کرد زندگی همینِ. ضعیف ها از چرخه روزگار پاک میشن.
البته بعدش گریه م گرفت + عذاب وجدان. ولی خب مقصر من نبودم.
پس از مدت ها بلاگ اسکای باز شد. با چندین نت تست کردم. رو گوشی و کامپیوتر هم تست شد. فکر کردم مشکل از سمت منه. ولی مثل اینکه خودش خراب بوده.