خوبم،
شبیه گلدانی که در کنار پنجره ی یک خرابه به گل های سرخ باغ خیره شده است.
خوبم،
شبیه کشتی متروکه ای در خشکی که می داند دیگر به آب نمی افتد.
خوبم،
شبیه گرامافونی که در کنج خانه سال هاست سکوت کرده است.
گاهی حاضری عزراییل رو ملاقات کرده و اون رو در آغوش بکشی ولی روی نحس کسی رو نبینی.
گاهی اون قدر از کسی متنفر هستی که آبِ کل اقیانوس های عالم هم نمیتونه تنفرت رو بشوره ببره.
گاهی اون قدر مشتاق مرگ هستی و برات جذاب جلوه میکنه که زندگی نه.
چرا کاری میکنید پس از اینکه ازتون متنفر شدم، شب از درد معده تا صبح به خودم پیچ و تاب بخورم و زمین و زمان رو نفرین کنم؟
یه مرحله از زندگی هم وجود داره که بهش میگن "بی تفاوتی ناشی از صبر بیش از حد" که دیگه مثل گذشته برای نبودن ها بی قراری نمیکنی و قبول کردی کاری از دستت برنمیاد.
شاید دو هفته ای هست که حالم بده (فکر کنم کمی کمتر از دو هفته).
ولی معده دردم بیشتر از دو هفته هست که ادامه داره. معده دردم شده شبانه روزی. چند روزی که کم شده بود ولی امشب بازم بدتر شد.
چند شب پیش اصلاً نتونستم بخوابم بس که احساس خفگی میکردم. همین که دراز میکشیدم میگفتم الانه که خفه شم.
با خودم گفتم کرونا گرفتم! ولی چه کرونایی که هیچ نشونه ی دیگه ای نداره؟
نه سرفه ای نه تبی، نه چیزی. البته دو شب پشت سر هم کف پام طوری داغ میشد که نمیتونستم بخوابم. ولی تب نبود.
حالا هم گلو درد دارم. البته نه اونطوری که اذیت کننده باشه و فقط احساس درد در گلو میکنم.
وقتی نفس میکشم، زیر دنده هام انگار چیزی میچسبه به هم و بعد که نفس رو میدم بیرون انگار از هم باز میشه.
تپش قلب هم احساس میکنم دارم.
اینکه چی هست، من نمیدونم.
زیاد هم به خودم میرسم. هم لیموترش میخورم. هم میوه های دیگه. شب ها هم لیموترش و آب ولرم و عسل میخورم. هر شب هم آب نمک غرغره میکنم.
پس از سال ها و پس از روی دادن یک سری اتفاقات که منجر به بستن وبلاگم شد (خودم بستمش)، دوباره برگشتم اینجا.
البته نه اینکه همیشه اینجا بنویسم. بلکه گاهی اینجا خواهم نوشت.
سرعت باز شدن بلاگ اسکای خیلی خوب هست و حتی با فـیــلــرشــکــن هم سرعت بالایی داره و این یک مزیت هست.
فقط نمیدونم چرا هیچ عکسی رو تو سایت پیکوفایل نمیتونم آپلود کنم!