دوست دارم این گنجشک هایی که میان توی درخت همسایه از صبح تا غروب میشینن رو بگیرم همه رو تیکه پاره کنم.
اینها هیچی نمیخورن؟ خسته نمیشن بس که صبح تا شب اینجا هستن و هی سر و صدا میکنن؟
بشینید ولی خفه خون بگیرید و هیچی نگید.
پس از حدود ده ماه از قطع کردن و نخوردن داروهای ضد افسردگی، باز برگشتم همون پله ی اولی که بودم.
روز از نو روزی از نو.
اینکه دومین ذخایر گاز جهان رو داریم ولی گاز قطع میشه رو میشه با این مقایسه کرد که اروپا بهش میگن قاره سبز ولی بیان آب رو قطع کنن!
البته از حق نگذریم که ما مردم ایران در استفاده از هر چیزی درست عمل نمیکنیم.
به چشم خودم دیدم کسانی شعله بخاری رو تا آخر زدن بالا و تو خونه با شورت و تی شرت و آستین کوتاه میگردن یا پنجره رو باز میگذارن!
خب عزیز من یه چیز خوب و گرمی که مناسب این فصل باشه تن کن ولی شعله بخاری رو بده پایین.
دیشب به معنای واقعی کلمه و از ته دل برای مرگ خودم (برای هزارمین بار) دعا کردم.
من چرا باید این همه درد بکشم از دست این خانواده؟
چرا نمیمیرن از دستشون راحت بشم؟
یا چرا من نمیمیرم راحت بشم؟

کاش یکی بیاد که با خودش همه ی خوبی ها رو بیاره.
حال دل و روح و روانت رو خوب کنه.
یکی که حتی اگر توی کفن باشی و رو به گور ببرنت، با دیدنش زنده بشی.
ولی کو؟
سالهاست تو رو درون خودم حس میکنم.
با تک تک یاخته های بدنم تو رو حس میکنم.
انتخاب من نبودی. دست خودم نبود که تو رو داشته باشم.
مثل چی به من چسبیدی. منو رها نکردی.
باعث شدی بهترین روزها و ساعت های زندگیم به کابوس تبدیل بشن.
باعث شدی درد و رنج رو با همه ی وجودم تجربه کنم. مرگ رو تجربه کنم. همچنین مرگ رو با همه ی وجودم درخواست کنم.
زندگی سخت بود تو سخت ترش کردی. بدبخت بودم بدبخت ترم کردی.
چه شب ها نگذاشتی تا صبح بخوابم. گریه کردم. زجرم دادی. افسردگی و خودکشی و تنفر رو به من هدیه دادی.
احساسم رو مسخره کردن به لجن کشیدن. به روح و روانم تجاوز کردن.
شدم بره ای میان گله ی گرگ ها. شدم یه تیکه گوشت برای این جماعت خونخوار و درنده.
این ... واسه من هیچ رنگی نداشت و هیچ راه فراری هم ندارم...
در دو روز عمر کوته سخت جانی کردم
با همه نامهربانان مهربانی کردم
همدلی هم آشیانی هم زبانی کردم.
بعد از این بر چرخ بازیگر امیدم نیست نیست
آن سرانجامی که بخشاید نویدم نیست نیست
هدیه از ایام جز موی سپیدم نیست نیست.
من نه هرگز شکوه ای از روزگاران کرده ام
نه شکایت از دو رنگی های یاران کرده ام
گرچه شکوه بر زبانم می فشارد استخوانم.
من که با این برگ ریزان روز و شب سر کرده ام
صد گل امید را در سینه پرپر کرده ام
دست تقدیر این زمانم کرده همرنگ خزانم.
پشت سر پل ها شکسته پیش رو نقش سرابی
هوشیار افتاده مستی در خرابات خرابی.
مهربانی کیمیا شد مردمی دیریست مرده
سرفرازی را چه داند، سر به زیری سرسپرده.
میروم دلمردگی ها را ز سر بیرون کنم گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم.
بر کلام ناهماهنگ جدایی خط کشم در سرود آفرینش نغمه ای موزون کنم.
در دو روز عمر خود بسیار هرمان دیده ام بس ملامت ها کز این نامردمان بشنیده ام
سر دهد در گوش جانم موی همرنگ شبانم.
من که عمر رفته بر خاکستر غم چیده ام زین سبب گردی ز خاکستر به خود پاشیده ام
گر بمانم یا نمانم بنده ی پیرِ زمانم.