دیروز رفتم جایی برای مصاحبه کاری. البته دو بار از در مغازه رد شدم بعد رفتم تو پارک نشستم با خودم حرف زدم تا جرات پیدا کردم برم تو!
بعد که صحبت کردیم، شماره من رو گرفت گفت زنگ می زنم.
حالا که نگاه می کنم، با این درد مچ دست و گردن چطور اونجا کار کنم؟ از طرفی بودن تو جمع برام اذیت کننده س.
کد زدم گوشی رو از دسترس خارج کردم.
جدای از دردِ مچ دست و گردن، شهامتم رو هم از دست دادم.
دوست دارم بستری بشم. یه جایی بیرون شهر. یه دیوونه خونه. میون اونها احساس آرامش می کنم.
کِی کابوسی به نام زندگی به پایان می رسد؟
برای سلامت روح و روان خودتون هرگز اخبار نبینید.
چه اخبار شبکه های داخلی چه اخبار شبکه های خارجی.
به معنای واقعی کلمه از هم پاشیدم.
کاش پرنده بودم. بال داشتم. پر می کشیدم. می رفتم از این خانواده، از این شهر و این کشور.
می رفتم تو یه جزیره دور که آدم های کمی توش زندگی می کردن.
هر چه دورتر بهتر.
این قدر چربی سرم زیاده که: دستمال کاغذی چهار لا رو دو تا کردم کشیدم پوست سرم. چربی از دستمال کاغذی رد شده و انگشتهام حالت خیس گرفتن!
هر راهکاری هم انجام دادم بی فایده بوده.
البته خیلی از فرصت های شغلی زندگیم رو به علت نداشتن ماشین یا موتور از دست دادم.
خیلی کارها داریم که خارج از شهر هست و سرویس هم نداره و باید وسیله ای برای رفت و آمد داشته باشی که من ندارم.
خوشم از نگهبانی میاد بیرون شهر باشه. خب خورد و خوراک بر عهده خودته و برای این کار باید ماشینی موتوری باشه باهاش بیای بری خرید کنی.
وقتی هم به دهه چهارم زندگی برسی دیگه خود به خود (تو ایران) به حاشیه رانده میشی.
کلاً اعتماد به نفسم رو هم از دست دادم.
باید یکی پیدا بشه مثل یه بچه دستم رو بگیره و از نو راه رفتن و همه چیز رو نشونم بده و از من یک مرد بار بیاره.
البته نبود اعتماد به نفس و افسردگی و حال بد و... هم به این ربط داره که آدم های اطراف من همگی افسرده و بیمار و بی اعتماد به نفس و... هستن.